دعای ابوحمزهٔ ثمالی

إِلـهي لا تُؤَدِّبْني بِعُقُوبَتِکَ، وَ لا تَمْکُرْ بي في حیلَتِکَ.

خدای من! مرا با کیفر خود ادب مکن، و با تدبیر پنهانت با من نیرنگ مکن.

مِنْ أَیْنَ لِيَ الْخَیْرُ یا رَبِّ وَ لا یُوجَدُ إِلاّ مِنْ عِنْدِکَ؟ وَ مِنْ أَیْنَ لِيَ النَّجاةُ وَ لا تُسْتَطاعُ إِلاّ بِکَ؟

از کجا برای من خیری باشد ای پروردگار، حال آنکه جز از نزد تو یافت نمی‌شود؟ و از کجا برای من رهایی باشد، حال آنکه جز به تو ممکن نیست؟

لا الَّذي أَحْسَنَ اسْتَغْنى عَنْ عَوْنِکَ وَ رَحْمَتِکَ، وَ لاَ الَّذي أَساءَ وَ اجْتَرَأَ عَلَیْکَ وَ لَمْ یُرْضِکَ خَرَجَ عَنْ قُدْرَتِکَ.

نه آن که نیکی کرد از یاری و رحمت تو بی‌نیاز شد، و نه آن که بدی کرد و بر تو گستاخی نمود و تو را خشنود نساخت، از قدرت تو بیرون رفت.

إِلـهي أَتُراکَ بَعْدَ الإِیمانِ بِکَ تُعَذِّبُني؟ أَمْ بَعْدَ حُبّي إِیّاکَ تُبَعِّدُني؟ أَمْ مَعَ رَجائي لِرَحْمَتِکَ وَ صَفْحِکَ تَحْرِمُني؟

خدای من! آیا می‌پنداری پس از ایمان به تو، مرا عذاب کنی؟ یا پس از دوست‌داشتنت، مرا دور سازی؟ یا با وجود امیدم به رحمت و گذشتت، محرومم کنی؟

إِلـهي وَ سَیِّدي، وَ عِزَّتِکَ وَ جَلالِکَ، لَئِنْ طالَبْتَني بِذُنُوبي لاَُطالِبَنَّکَ بِعَفْوِکَ، وَ لَئِنْ طالَبْتَني بِلُؤْمي لاَُطالِبَنَّکَ بِکَرَمِکَ.

خدا و آقای من! به عزت و جلالت سوگند، اگر مرا به گناهانم بازخواست کنی، من تو را به عفوت می‌خوانم؛ و اگر مرا به پستی‌ام بازخواست کنی، من تو را به کرمت می‌خوانم.

مَوْلايَ! أَنَا الصَّغیرُ الَّذي رَبَّیْتَهُ، وَ أَنَا الْجاهِلُ الَّذي عَلَّمْتَهُ، وَ أَنَا الضّالُّ الَّذي هَدَیْتَهُ، وَ أَنَا الْوَضیعُ الَّذي رَفَعْتَهُ.

مولای من! من همان کودکم که پروریدی، و همان نادانم که آموختی، و همان گمراهم که هدایت کردی، و همان فرومایه‌ام که بالا بردی.