دعای عرفهٔ امام حسین علیه‌السلام

اَلْحَمْدُ لِلّهِ الَّذي لَیْسَ لِقَضائِهِ دافِعٌ، وَ لا لِعَطائِهِ مانِعٌ، وَ لا کَصُنْعِهِ صُنْعُ صانِعٍ، وَ هُوَ الْجَوادُ الْواسِعُ.

ستایش خدایی را که قضایش را بازدارنده‌ای نیست، و عطایش را مانعی نیست، و ساختهٔ هیچ سازنده‌ای همچون ساختهٔ او نیست؛ و اوست بخشندهٔ گسترده.

إِلـهي أَنَا الْفَقیرُ في غِنايَ، فَکَیْفَ لا أَکُونُ فَقیراً في فَقْري؟ إِلـهي أَنَا الْجاهِلُ في عِلْمي، فَکَیْفَ لا أَکُونُ جَهُولاً في جَهْلي؟

خدای من! من در توانگری‌ام نیازمندم، پس چگونه در تنگدستی‌ام نیازمند نباشم؟ خدای من! من در دانشم نادانم، پس چگونه در نادانی‌ام بسیار نادان نباشم؟

إِلـهي إِنَّ اخْتِلافَ تَدْبیرِکَ وَ سُرْعَةَ طَواءِ مَقادیرِکَ مَنَعا عِبادَکَ الْعارِفینَ بِکَ عَنِ السُّکُونِ إِلى عَطاءٍ وَ الْیَأْسِ مِنْکَ في بَلاءٍ.

خدای من! گوناگونی تدبیر تو و شتاب درنوردیده‌شدن تقدیرهایت، بندگان عارف تو را بازداشته از آنکه به عطایی آرام گیرند یا در بلایی از تو نومید شوند.

إِلـهي مِنّي ما یَلیقُ بِلُؤْمي، وَ مِنْکَ ما یَلیقُ بِکَرَمِکَ.

خدای من! از من آن سر می‌زند که شایستهٔ پستی من است، و از تو آن می‌آید که سزاوار کرم توست.

کَیْفَ یُسْتَدَلُّ عَلَیْکَ بِما هُوَ في وُجُودِهِ مُفْتَقِرٌ إِلَیْکَ؟ أَیَکُونُ لِغَیْرِکَ مِنَ الظُّهُورِ ما لَیْسَ لَکَ حَتّى یَکُونَ هُوَ الْمُظْهِرَ لَکَ؟

چگونه بر تو استدلال شود به چیزی که خود در هستی‌اش به تو نیازمند است؟ آیا غیر تو را آشکاری‌ای هست که تو را نیست، تا او آشکارکنندهٔ تو باشد؟

إِلـهي تَرَدُّدي فِي الآثارِ یُوجِبُ بُعْدَ الْمَزارِ، فَاجْمَعْني عَلَیْکَ بِخِدْمَةٍ تُوصِلُني إِلَیْکَ.

خدای من! رفت‌وآمد من در نشانه‌ها، دوری دیدار را در پی دارد؛ پس مرا با خدمتی که به تو می‌رساند، بر خود گرد آور.